Machteloos Bestaan
(Muziek: Van Broekhoven; Tekst: Van Deuren)

Starend met kleurloze ogen
Naar wat morgen lijkt te zijn
Zie ik alles voorbij gaan
Alles wat ooit geschiedde
Ons bestaan verzonken in deze vloed van ijs
Rijken in vorst getooid
In de vorst door ons bestaan voortgebracht

Het ontwaken van de wereld
Nooit beleefd door vlees en bloed
Enkel bereisd in onze diepste dromen
Waaruit we schreeuwend ontwaakten

De ijzige storm voor de stilte breekt aan.
Zoals de wereld is geschapen
Zal ze ook vergaan

De poorten des doods reeds geopend
Ons leven schiep de dood
Aanschouw nu Gods creatie: de mensheid in een glanzend kleed van ijs

Ik heb de geur des doods geroken
In deze grote leegte
Geen venster vertoont hier een glimp van de dag of de nacht
Geen schaduw die deze plaats verkleurt
Geen licht dat hier flikkert
Enkel grauwe mist die mijn ziel verteert en beheert

Starend met bevroren ogen, ons leven schiep de dood…

Powerless Existence
(Music: Van Broekhoven, Lyrics: Van Deuren)

Staring with colourless eyes
To what seems to be tomorrow
I see it all passing
Everything that once was
Our existence drowned in this flood of ice
Empires covered in frost
Spawned by the frost of our existence

The waking up of the world
Never lived by flesh and blood
Only travelled in our deepest dreams
From which we woke up screaming…

The icy storm before the silence breaks
Just like the world was created
It shall also perish

The gates of death already opened
Our life created death
Now behold God's creation: humanity in a shining dress of ice

I have smelled the scent of death
In this great emptiness
No window shows a glimpse of day or night
No shadow that colours this place
No light that flickers
Only a pale mist that consumes my soul, and possesses it

Staring with frozen eyes, our life created death.

Het Pad En De Ziel
(Muziek: Van Broekhoven, Cools; Tekst: Van Deuren)

Zittend
met een vragende blik
Toch kent gij uw heden

De herinneringen blijven
Maar waar gaat de toekomst heen?

Als ik hem aankeek
zag ik een gelaat vol verhalen
Een boek dat de tijd trotseerde

De oude man
herinnert mij aan de korte tijd
De herinneringen blijven
Maar waar gaat de toekomst heen?

Een cirkel zonder begin of einde…
Zou het niet beter zijn om te rusten?
De weg is nog lang
De bomen naast de laan passeren
Moe voorover gebogen tel je de kiezels die naderen…

Een afgetakeld beeld
Elke rimpel een beleefd verhaal
Een voldane ziel
Elk hoofdstuk afgesloten…

Jaargetijde Des Doods
(Muziek: Van Broekhoven; Tekst: Pauwels)

In deze dagen kan het leven erg donker zijn
Wanneer de zon ons steeds vroeger haar licht ontneemt
En de wereld door grijs en grauw wordt geregeerd

De ontluikende bladeren van de lente hangen nu aan de levenloze takken
Troosteloos en verloren, als een verre herinnering aan het leven dat eens was…
En als een aandenken aan de onvermijdelijke dood

Die hierop volgt…
Die hierop volgt…

Met weemoed denk ik terug aan de zomeravonden die zijn gepasseerd
En de muggen die toen dansten aan de waterkant
Maar dit alles is slechts een herinnering...

Maar dit alles is slechts een herinnering aan een tijd die nimmer wederkeert
En nadat ik van al dit verval getuige ben geweest, lijkt het mij dat het leven tevergeefs wordt geleefd...

Season Of Death
(Music: Van Broekhoven; Lyrics: Pauwels)

In these days life can be very dark
When the sun takes the light away from us, earlier and earlier
And the world is ruled by grey

The dawning leaves of the spring are now hanging on the lifeless branches
Inconsolable and lost, like a faraway memory of life that once was
And like a remembrance of the inevitable death

That follows…
That follows…

With melancholy I think back at the summer nights that have passed
And the mosquitoes that danced by the water side
But this all is only a memory…

But this all is only a memory of a time that never returns
And after being witness of this all
It looks to me as life is lived in vain

Interlucidum
(Muziek: Van Broekhoven, Cools)

(Instrumentaal)

Uit De Schaduwen Verrezen
(Muziek: Van Broekhoven; Tekst: Pauwels)

De storm des levens raast onverminderd door
Over het pad naar verdoemenis
IJzige winden waaien door de duistere hoeken van mijn ziel
Gevoelens doelloos als monumenten uit lang vervlogen tijden
Herinnerend aan de glorie die eens was en nu is vergaan
Mijn jeugd voor eeuwig verloren
Tussen de ruïnes van mijn koninkrijk
Door de tand des tijds verscheurd
Zal ik voor eeuwig rouwen voor alles wat is verloren
In de vlammen van de tijd tot stof verteerd

Aanschouw de kracht van mijn geest…
Sterker dan ooit uit de as weergekeerd…

Terwijl het theater des levens verder speelt
Naar zijn trieste einde
Machteloos werd ik een toeschouwer van mijn eigen lot
Verkilde emoties drijvend als ijsbergen in een oceaan van herinneringen
Op de drempel naar eeuwigheid machtiger dan ooit uit de schaduwen verrezen
Uit de schaduwen verrezen…

Risen From The Shadows
(Music: Van Broekhoven; Lyrics: Pauwels)

The storm of life endlessly rages
On the path to damnation
Icy winds blow through the dark corners of my soul
Feelings purposeless, like monuments of long lost times
Remembering the glory that once was and now has perished
My youth forever lost
Between the ruins of my kingdom
Torn by the tooth of time
I will forever mourn for everything that is lost
In the flames of time consumed to dust

Behold the power of my soul…
Stronger than ever returned from the ashes…

While the theatre of life plays on
Towards its sad end
Powerless I became a spectator of my own destiny
Chilled emotions float like icebergs in an ocean of memories
On the threshold to eternity… more powerful than ever risen from the shadows

Risen from the shadows…

De Ondergang
(Muziek: Van Broekhoven, Cools; Tekst: Van Deuren)

In dit leed zie ik geen einde
Hier woelen stormen als een laatste zucht
Wie weet wat zij fluisteren?
Wie vreest dat dit niet het einde is?

Sterk gestreden, hard geleden
Door de kille leegte in mijn ziel getergd
Dag na dag verder verloren
Dwalend door het rijk der schimmen
Als dode bladeren op hun laatste reis
Dwarrelend in de koude novemberwind
Wetend waar die ze brengen zal
Voor eeuwig en altijd verloren

In het koninkrijk van dromen dwalend
Nacht na nacht dieper in het doolhof van het onderbewustzijn verzonken
Daar waar duistere stemmen plagen…

Niets zal de val verzachten…
Mijn ziel bevroren, alle hoop verloren…

Niets zal de val verzachten
Mijn ziel bevroren, alle hoop verloren
Zaai uit de as van het oude het nieuwe
Laat onze ondergang geboorte brengen

De ondergang…

The Downfall
(Music: Van Broekhoven, Cools; Lyrics: Van Deuren)

In this suffering I see no end
Here storms are tossing about like a final sigh
Who knows what they whisper?
Who fears that this is not the end?

Struggled hard, suffered strong
Tormented by the cold emptiness in my soul
Day after day further lost
Wandering through the empire of shades
Like dead leaves on a last journey
Whirling in the cold November wind
Knowing where it will bring them
For ever and always lost

Wandering in the kingdom of dreams
Night after night drowned deeper in the labyrinth of the subconscious
There were dark voices haunt…
Nothing will soothe the pain…
My soul frozen, all hope lost…

Nothing will soothe the pain…
My soul frozen, all hope lost…

Sow the new from the ashes of the old
Let our downfall bring birth

The downfall...

Vuur Der Duisternis
(Muziek: Van Broekhoven; Tekst: Pauwels)

Ziekelijk gepiep
Duizend kleine tanden knagen
De ziel verloren
Duizend stemmen plagen

Zonnige gedachten uit het hoofd geweerd
Mijn dromen tot as verteerd
Door het vuur des duister geblakerd
De laatste zinnige gedachte heeft mij verlaten

Het verstand is verloren
Het leven kan mij niet langer bekoren…

Fire Of Darkness
(Music: Van Broekhoven; Lyrics: Pauwels)

Sick creaks
Thousand small teeth are gnawing
The soul is lost
Thousand voices pester

Sunny thoughts banished from the mind
My dreams scattered to ashes
Broiled by the fire of darkness
The last meaningful thought has left me

The mind is lost
Life can no longer charm me...